Ganzeneieren

Ganzen en hun eieren

Jaarlijks worden er duizenden ganzen afgeschoten en een nog groter aantal ganzeneieren vernietigd door het Rijk. De reden hiervoor is dat de ganzenpopulatie in Nederland om verschillende redenen sterk is toegenomen. Een van die redenen is dat de gans -sinds de vossenjacht- geen natuurlijke vijand meer heeft en daardoor langer in leven blijft dan wanneer dit in een gezonde omgeving het geval zou zijn. Helaas zorgt dit ervoor dat er gevaarlijke situaties ontstaan. Zo komt het voor dat vliegtuigen rondom Schiphol noodlandingen moeten maken doordat een gans in de motor is gekomen. Omdat ganzen dus een onaanvaardbaar risico vormen voor het vliegverkeer, worden ganzen in een straal van 20 kilometer rond de luchthaven bestreden.

Ganzen & Boeren
Ook de boeren ervaren veel overlast door de ganzen, zij grazen graag in hun mooie weiden, die de laatste jaren steeds aantrekkelijker is geworden voor de ganzen (door eiwitrijk gras) en de ganzenpopulatie hierdoor sterk toeneemt. Zij leiden tientallen miljoenen euro schade door kaalgevroten weilanden en gewassen. De overheid zoekt naar duurzame oplossingen zodat er op de lange termijn een mens- en diervriendelijk beleid ontstaat, waarbij de ganzen rustig en ongestoord kunnen vertoeven en de mens hier geen overlast aan ervaart. Helaas is dat er op dit moment nog niet. Volgens het Ganzenbeheerplan worden ganzen afgeschoten of vergast en worden hun eieren kapotgemaakt (‘nestbehandeling’).

Ganzen leed
Vooral de grauwe gans is de meest talrijke zomergans, gevolgd door soepgans, nijlgans, Canadese gans en brandgans. Ganzen kunnen 30 jaar oud worden en een ganzenpaar blijft elkaar levenslang trouw. Dat is nog een reden om ganzen liever niet af te schieten. Naast het dierenleed van (aan)geschoten te worden – bij een verkeerd schot kan er hagel in de vleugel van de gans achterblijven, waardoor de gans veel pijn heeft of niet meer kan vliegen en een langzame dood sterft – is er het leed dat je de achterblijvende partner aandoet. Jagers proberen wel om een echtpaar samen te schieten, maar dat lukt niet altijd. Het is ook moeilijk te bepalen wie met wie is.

Diervriendelijk vs voedselverspilling
Eigen Krachtvoer vindt het veel diervriendelijker om eieren te rapen, dan om de ganzen te doden, hiermee voorkomen wij immers dat er jonge gansjes geboren worden en vervolgens worden gedood. Dit doen wij altijd met veel respect voor de gans en de natuur. En in plaats van eieren stuk te maken vinden wij het veel beter om die eieren op te eten. Sommige mensen vinden het zielig voor de gans om haar eieren weg te nemen. Keer op keer moeten we uitleggen dat dit toch het meest diervriendelijke alternatief is. Naast het leed dat hiermee wordt weggenomen, dragen wij bij aan het voorkomen van voedselverspilling in ons land.

ganzeneieren, ganzen, ganzenei

Vergunning
Eigen Krachtvoer heeft een vergunning om ganzeneieren te rapen van de Schipholgans en helpt op die manier samen met Staatsbosbeheer, de provincie en natuurorganisaties mee aan het terugdringen van de populatie. We maken mooie en avontuurlijke tochten met de boot naar de rieteilandjes waar de ganzen nestelen. En we leren steeds meer over het gedrag van deze prachtige vogels. Ganzenei is heerlijk voedsel. In de loop der tijd hebben we steeds meer recepten ontwikkeld om de eieren te bereiden en te conserveren. We hebben daar een boekje over geschreven.

ganzeneieren, ganzen, ganzenei

Tussen maart en eind april gaan we zeker tien keer op stap om eieren te rapen. De week van 12 tot 19 maart 2022 is onze ‘Week van het Ganzenei’ met het volgende programma:
14 maart 11:00 uur excursie naar de Gouwzee
15 maart 14:00 workshop Gansvocaat maken
16 maart 11:00 excursie naar Vinkeveen
17 maart 14:00 uur workshop ganzonaise en lemon curd maken
18 maart 11:00 uur excursie naar de Gouwzee
19 maart 16:00 uur Proeverij van het Ganzenei.

een diner en een proeverij. Maar ook daarna gaan we nog diverse keren op excursie.

Ben je geïnteresseerd geraakt in ons programma en wil je meedoen? Kijk dan in de agenda en meld je aan!

ganzeneieren, ganzen, ganzenei

Meer lezen?
Aartjan.nl deed vorig jaar mee met onze excursie en schreef hier een mooie blog over, je leest ‘m hier!

De Vogelbescherming geeft interessante informatie over dit maatschappelijke vraagstuk. Uitgebreide informatie over verschillende ganzen soorten of bijvoorbeeld de Grauwe gans is op hun website te lezen.

Mark Janssen (oprichter van Eigen Krachtvoer) schreef een blog over zijn
ervaringen met tijdens rapen van ganzeneieren.

Reviews

[site_reviews_form assigned_posts=””]
[site_reviews_summary assigned_posts=””]
[site_reviews assigned_posts=””]

Eigen Geneeskracht

Eigen Geneeskracht

Workshops Eigen Geneeskracht

Eigen Krachtvoer gaat over zelf je eten verzamelen in de natuur. Uiteraard zoeken we eten dat gezond is. Maar er zijn ook planten die werkzaam zijn bij gezondheidsklachten en daarmee hebben we veel ervaring. Sommigen van ons gebruiken kruiden vanaf hun vroegste jeugd, anderen volgden een kruidenopleiding en de Zuid-Amerikanen onder ons leerden weer andere dingen.

    In de workshops Eigen Geneeskracht geven we onze kennis door over de kruiden die we zelf als effectief hebben ondervonden, bijvoorbeeld:

  • valeriaan werkt rustgevend en slaapbevorderend;
  • Sint Janskruid werkt antidepressief;
  • cannabistinctuur helpt bij inslaap- en doorslaapproblemen;
  • cannabiszalf helpt tegen exceem;
  • van tijm en rozemarijn kan je hoestsiropen maken;
  • smeerwortel geneest kneuzingen en wonden;
  • vlierbessensap verhoogt de weerstand en werkt tegen verkoudheid en sinusitis.

Zo zijn er nog talrijke andere geneeskrachtige kruiden te noemen. We verwerken ze in een zalf, in een olie, in een tinctuur, in een thee, in een sap of een siroop.
In de workshops geven we onze kennis door en leren we hoe we deze producten kunnen bereiden. Na afloop krijgt iedereen een potje of flesje mee.

Invasieve exoten

In deze tijd vangen we Amerikaanse rivierkreeften. In de grachten en sloten van Amsterdam en omstreken wemelt het er van. Ze moeten bestreden worden zeggen de faunabeheerders, want ze richten schade aan. Ze ondergraven oevers, ze vreten waterplanten en vissenlarven en ze verdringen de inheemse rivierkreeften. Invasieve exoten zijn het. Ze zijn raar en horen hier niet thuis. En het zijn er veel te veel.
Eigen Krachtvoer helpt graag mee aan het bestrijden van exotische indringers, vooral ook als die erg lekker zijn. Wij maken er bijvoorbeeld graag een bisque van, een rivierkreeftensoep met witte wijn en cognac. En de kreeftenstaartjes doen het goed in een pasta of pizza. Zalige exoten zijn het.
Toch bezorgt het vertoog van invasieve exoten mij een aantal nare bijgedachten. Want het is maar een klein stapje van invasieve dieren naar invasieve mensen. Zekere politieke partijen beweren maar al te graag dat er mensen in Nederland komen die raar zijn en hier niet thuis horen. En dat het er veel te veel zijn. Berust de afkeer van exoten niet gewoon op xenofobie?
Het Nederlandse volk is voortgekomen uit de Batavieren die de Rijn aftrokken, leerde ik op geschiedenisles. Dan zijn wij dus allemaal invasieve exoten! En ook schadelijk als je ziet hoe die Bataven de kolonies hebben leeggeplunderd en de inheemse bevolking als slaven hebben weggevoerd. Dat roept de vraag op hoe lang je exoot blijft voordat je als inheems wordt erkend. En ook de opvatting van schadelijkheid blijkt te kunnen evolueren van roofzuchtige plundering tot lovenswaardige VOC-mentaliteit.
Maar wat voor dieren geldt, geldt niet voor mensen, zult u nu willen tegenwerpen. Dat is je reinste specie-isme, heb ik onlangs geleerd. Dat is een nieuw isme, naast racisme, seksisme enzovoort. Dat de ene specie de andere specie mag discrimineren, uitbuiten en opeten.
Pas na lang nadenken vond ik het goede antwoord. Samen met alle andere species vormen we immers als mensen de natuur. In de natuur bestaat een voedselketen: iedereen eet iedereen op. Dat is natuurlijk. En omdat ik tot de natuur behoor wil ik me niet tegennatuurlijk gedragen. Dus eet ik af en toe een rivierkreeft. Liefde gaat door de maag, heeft mijn moeder mij geleerd.

Geen morieljes

Geen tonijn in de tonnato, geen dragon in de béarnaise en geen morieljes in de morieljesaus: het was afzien in hotel De Sparrenhorst in Nunspeet. ‘Waarom zitten er geen morieljes in de saus?’, vroeg ik de ober, die daarop de kok raadpleegde. ‘De morieljes zijn er uitgezeefd’, was de verklaring. ‘O, dan worden ze zeker hergebruikt’, suggereerde ik. ‘Nee’, zei de ober gepikeerd, ‘ze worden na het zeven weggegooid’. ‘Dat is zonde’, sprak ik. Een zwaar woord in dit zwartekousengebied.
Kortom, het zal nooit meer goed komen tussen mij en De Sparrenhorst. Maar het toeval wilde dat ik net zat te broeden op een blog over geen morieljes. En dit was natuurlijk een prachtige binnenkomer. De moraal van mijn blog zou zijn dat je wildplukkers nooit moet vertrouwen. Les cueilleurs sont des menteurs, luidt niet voor niets het Franse spreekwoord. Als een wildplukker zegt dat er geen morieljes zijn, dan zou het omgekeerde wel eens waar kunnen zijn. En als een wildplukker geruime tijd over ganzen doorzeurt, kun je je afvragen of hij geen morieljes aan het plukken is.
In tegenstelling tot mijn collega’s praat ik liever niet teveel over morieljes. Want als er teveel worden geplukt, blijven er straks misschien geen morieljes over. Bovendien is het een wettelijk beschermde paddestoel: als je een boswachter aan ziet komen, kan je maar beter geen morieljes aan het plukken zijn.
Om de aandacht af te leiden plaagde ik mijn collega’s met een Zweeds blikje Voorjaarskluifzwam, dat ik via de ambassade in Stockholm bemachtigde. De gyromitra esculenta is dodelijk giftig, maar Scandinaviërs koken hem drie keer en eten hem dan vrolijk op. Die voorjaarskluifzwammen staan ook bekend als ‘valse morieljes’. Dus weer een geval van geen (echte) morieljes.
Op de hele Veluwe was er trouwens geen paddestoel te bekennen. Geen boleet, geen cantharel, geen morielje. Zo kwam ik weer terug bij af. Ik ontving geen 200 euro. Integendeel, dat bedrag kon ik dokken aan de receptie van De Sparrenhorst. Ik ga daar nooit geen morieljes meer eten.

Wildplukmenu

Bestelling Wildpluk Restaurant Eigen Krachtvoer

Met dit formulier kun je een maaltijd bestellen uit ons WIldpluk Restaurant. Vul alsjeblieft alle velden in. Je ontvangt na het invullen een bevestiging in je mailbox.
Heb je nog vragen? Neem dan contact op met Maria: 06-18090698.

Een maaltijd kost:
Standaard € 15
Met stadspas € 5
Leden € 5
Bezorgen: gratis!

Je bent vanzelf lid als je 3 x bij ons hebt besteld of 3 x aan een workshop of excursie hebt meegedaan!

Afhalen kan aan het keukenraam van Huis vd Wijk de Pijp, tussen 18.00 en 19.00 uur. Adres: Tweede van der Helststraat 66 te Amsterdam.

Bestel je een thuisbezorg maaltijd? Dan kun je die tussen 18.15 en 19.00 uur verwachten.
We bezorgen met behulp van onze fietskoeriers in Amsterdam Centrum en omgeving: De Pijp & Rivierenbuurt, Oud West, Stadionbuurt, Oost.

Wildpluk-Menu

    (*) verplicht veld

    Voor- en achternaam (*)


    Adres, postcode, woonplaats (*)


    E-mail adres (*)


    Telefoonnummer (*)


    Kom je afhalen of wil je graag dat wij komen bezorgen? (*)


    Wat eet je graag? (*)


    Heb je een Stadspas? (*)


    Als je een Stadspas hebt, vul dan hier je stadspasnummer in


    Wil je toegevoegd worden aan onze WhatsApp groep? Dan ben je altijd als eerste op de hoogte van activiteiten en leer je mede EKV'ers beter kennen. Zo word je nog meer onderdeel van onze community.


    Heb je een vraag? Deze kun je hier stellen!

    Twee eierstokken

    Sinds gisteren heb ik twee eierstokken. Dat kan ik helemaal uitleggen. In maart broeden de ganzen en dan kan je ganzeneieren rapen. Niet zomaar een eitje, nee honderden. En geen kleine eitjes, maar joekelige formaten.
    Ganzen zijn door de Provincie vogelvrij verklaard. Ze veroorzaken schade aan de landbouw en bedreigen het vliegverkeer. Hun aantal is exponentieel toegenomen en moet dringend worden gereduceerd, aldus de Gedeputeerde en het management van Schiphol.
    De Flora- en Faunawet moet even wijken.Dus raap ik deze maand ganzeneieren met een Provinciale Vrijstelling. Ganzen bouwen hun nest liefst in het riet, op takken in het water. Daarom is het moeilijk om daar dichtbij te komen. Bovendien is zo’n nest een soort soepbord, je rolt het ei er niet zomaar uit. Met mijn eierstok los ik dat probleem op.
    De constructie is heel simpel. Een plastic bakje van Blokker plak ik met duck tape aan het eind van een stok.
    De zijkant van het bakje zit langs die stok. Door de stok een kwartslag te draaien maak ik een scheppende beweging. Daarmee lepel ik het ei uit het ganzennest. Vaak zitten er wel tien eieren in zo’n nest.
    Met terugwerkende kracht begrijp ik hoe tevreden onze voorouders-jagers-verzamelaars waren toen zij deze scheppende beweging ontdekten. En misschien ligt daar wel de oorsprong van ons scheppend vermogen. Maar waarom twee eierstokken, zult u zich afvragen. Een vraag die heel veel mensen zich zouden kunnen stellen. Het antwoord is simpel. Als een stok breekt, heb je nog een reserve.